11 Προγράμματα προπόνησης 5,10km , Ημιμαραθωνίου και Ορεινού τρεξίματος από το Running Coach



Τρέξε 1ος στο Digital Marketing με την iArk Digital Agency

Χρόνια πολλά θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε Νοέμβριο να κάθομαι ώρες ατελείωτες στη στροφή του Χίλτον στην Αθήνα να χειροκροτώ τους Μαραθωνοδρόμους, να δακρύζω με την υπεράνθρωπη προσπάθεια τους, να βλέπω την αγωνία στα πρόσωπα τους και να χαμογελώ όταν σε μία φευγαλέα ματιά ευχαριστούσαν μία άγνωστη που τους έδινε δύναμη. Τους θαύμαζα και έλεγα μία μέρα θα το κάνω και εγώ. Τέλος του 2013 (σε ηλικία 42 ετών) το πήρα απόφαση και έψαξα και βρήκα τη Μαρία (Πολύζου) και της ζήτησα να με προπονήσει.  Είχα ελάχιστο χρόνο, αρκετά απαιτητική εργασία και πολλά ταξίδια. Και όμως το έκανα,  και τελικά, η –χαρισματική- Μαρία και ο Μαραθώνιος μου άλλαξαν τη ζωή.

Αγχωμένη πολύ, έτρεξα την Κλασσική διαδρομή το Νοέμβριο του 2014. Την ημέρα πριν τον αγώνα πήγα στο Καλλιμάρμαρο κάθισα μόνη μου για ώρες και ‘κλείδωσα’ την εικόνα της Ελληνικής σημαίας στο Στάδιο στο μυαλό μου. Αυτό με συντρόφευε για όλη τη διαδρομή και όταν την είδα, ήταν τόση η συγκίνηση που έκλαψα, χαμογέλασα, και το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι θέλω να βιώσω ξανά αυτό το συναίσθημα. Να κερδίσω τους φόβους μου και να υπερβώ τον εαυτό μου. Ακολούθησε μέσα σε ένα χρόνο, η Θεσσαλονίκη (και ο Λευκός Πύργος) γιατί είναι η γενέτειρα μου και μετά η Νέα Υόρκη γιατί ήθελα να τρέξω με μία Ελληνική σημαία στο χέρι μαζί με τη Μαρία και να βοηθήσω με τον τρόπο μου τους τόσους Έλληνες που έχουν ανάγκη αυτήν τη χρονική στιγμή, στηρίζοντας τον φιλανθρωπικό ίδρυμα ‘Μπορούμε’.

Όταν ξεκίνησα την πορεία μου ένα χρόνο πριν, δε σκέφτηκα ποτέ ότι θα έκανα 3 Μαραθωνίους μέσα σε ένα χρόνο. Σκεφτόμουν πως θα καταφέρω να τελειώσω τον πρώτο. Όμως είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν που  κόλλησα το ‘μικρόβιο’. Έξαλλου, ο Μαραθώνιος είναι μυαλό πολύ περισσότερο από ότι είναι σώμα, και όταν το σώμα δεν αντέχει το μυαλό είναι αυτό που σε κρατάει να συνεχίσεις. Προσωπικά το βίωσα στον τελευταίο Μαραθώνιο που έτρεξα το Νοέμβριο 2015 στη Νέα Υόρκη όταν στο 19.5χλμ τραυματίστηκα σοβαρά αλλά παρά τους φρικτούς πόνους, αποφάσισα να συνεχίζω. Είναι απίστευτη η θέληση που κρύβουμε στο μυαλό μας, μοναδική η υποστήριξη και η ενθάρρυνση που σου δίνουν οι άγνωστοι στο δρόμο, και τρομερή η δύναμη που σου δίνει η Ελληνική σημαία και μάλιστα όταν την κουβαλάς στο εξωτερικό – Έλληνες στο δρόμο φώναζαν ‘ζήτω η Eλλάδα’, ‘μας κάνετε περήφανους’, και αντί να σκέφτομαι τον πόνο σηκώναμε τη σημαία πιο ψηλά – και ειλικρινά τους ευχαριστώ για αυτό.

 

Ο καθένας μας έχει τη δική του ιστορία όταν τρέχει ένα Μαραθώνιο, γιατί είναι απλά ένα στοίχημα με τον εαυτό μας. Μία λύτρωση. Το κάνουμε για εμάς και για κανέναν άλλον. Δένεσαι περίεργα με τους ανθρώπους στη διαδρομή, με αυτούς που βοηθάς και σε βοηθάνε, και όταν τελειώνεις πραγματικά έχεις ένα συναίσθημα ότι όλα μπορείς να τα κάνεις – και ξέρεις ότι μπορείς.  Άμα δε, μπορείς βιώνοντας τον προσωπικό σου άθλο να βοηθήσεις και τους συνανθρώπους σου τότε η προσπάθεια αποκτά άλλη διάσταση και η ικανοποίηση είναι διπλή.  Next stop: Φεβρουάριος, Τόκυο. Ευχαριστώ Μαρία για την έμπνευση J. Προχωράμε!

 

Κατερίνα Κατώπη